Η Φωτεινή Βελεσιώτου μάς ταξιδεύει στη Λέρο της αλήθειας και της ανθρωπιάς
Υπάρχουν κάποιοι τόποι που δεν τους επισκέπτεσαι απλώς, αλλά σε μαγεύουν από την πρώτη στιγμή. Για μένα τέτοιος τόπος είναι η Λέρος. Δεν είναι η κοσμοπολίτικη βιτρίνα που θα δεις στα περιοδικά, ούτε το νησί της βαβούρας που καλύπτει την αυθεντικότητα των ανθρώπων της. Είναι ένα νησί γήινο, βαθιά αληθινό, που με ηρεμεί και με γαληνεύει.
Όταν φτάνω στη Λέρο, νιώθω πως βγάζω από πάνω μου ένα βαρύ παλτό, αυτό της ταχύτητας της εποχής μας. Εδώ το ρολόι δουλεύει με άλλους ρυθμούς. Είναι ένας τόπος με δωρική ομορφιά, μια γλυκιά μελαγχολία στην αρχιτεκτονική του Λακκιού και μια αγκαλιά ανοιχτή σε κάθε στενό του Παντελιού.
Αυτή η ιδιαίτερη αύρα του νησιού πηγάζει, ίσως, και από το βαρύ ιστορικό του φορτίο. Η Λέρος δεν φοβήθηκε τον πόνο. Κουβαλάει πάνω της τα σημάδια από το Ψυχιατρείο και τις μνήμες των εξόριστων στο Παρθένι. Εκεί στέκει η Αγία Κιουρά, ένα εκκλησάκι-σύμβολο που οι τοίχοι του διηγούνται μια μοναδική ιστορία: αγιογραφήθηκε από πολιτικούς κρατούμενους, που έδωσαν στους αγίους τα πρόσωπα των συντρόφων τους. Αυτή η ιστορική δοκιμασία είναι που σμίλεψε την ψυχή των Λεριών, κάνοντάς τους ανθρώπους με σπάνια ενσυναίσθηση και μια αγκαλιά που χωράει τους πάντες. Το νησί μετουσίωσε το στίγμα σε μια βαθιά, ουσιαστική ανθρωπιά και αλληλεγγύη.
Το μεγαλύτερο δώρο της, όμως, είναι οι φίλοι μου οι καρδιακοί. Ο Τάκης, η Βασιλεία, η Ελένη κι άλλοι άνθρωποι, που διατηρούν το ανθρώπινο στοιχείο ζωντανό. Μαζί τους έζησα μουσικές βραδιές δίπλα στο κύμα, εκεί που οι φωνές μας γίνονται ένα με τη θάλασσα, χωρίς μικρόφωνα, μόνο με την αλήθεια της στιγμής. Και, βέβαια, το Φεστιβάλ των Τριών Φεγγαριών, εκείνες οι μαγικές συναντήσεις κάτω απ’ το σεληνόφως, όπου η παράδοση σμίγει με το σήμερα και η τέχνη γίνεται ο συνδετικός μας κρίκος.
Στη Λέρο η ομορφιά κρύβεται στην απλότητα, σε ένα ηλιοβασίλεμα από το Κάστρο, στη μυρωδιά του θυμαριού και της αρμύρας. Είναι ένα νησί που αρνείται πεισματικά να γίνει τουριστικό προϊόν και παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός γεμάτος αξιοπρέπεια. Είναι η υπενθύμιση πως η ζωή είναι πιο όμορφη όταν είναι γήινη κι όταν μοιράζεται.
→ Η Φωτεινή Βελεσιώτου είναι εκπαιδευτικός και τραγουδίστρια
