Υπάρχουν στιγμές που η φύση σου αποκαλύπτεται όχι μέσα από βιβλία, αλλά μέσα από τα μάτια των ανθρώπων που την περπάτησαν μια ζωή.
Γράφει ο Φρατζέσκος Ντιπιέρο
Στα μονοπάτια της αγαπημένης μας Λέρου, εκεί που η αλμύρα σμίγει με το θυμάρι, είχα την ευλογία να βιώσω μια αληθινή μύηση στα μυστικά της γης μας.
Τρεις άνθρωποι, τρεις ηλικιωμένοι με βαθιά γνώση και αγάπη για το νησί, μου άνοιξαν ένα παράθυρο στην ψυχή τους και μου αποκάλυψαν ότι η Μαστιχιά όχι μόνο φυτρώνει, αλλά και ευδοκιμεί στη Λέρο.
Θέλω να εκφράσω την απέραντη ευγνωμοσύνη μου: Στον πατέρα μου, που μου έδειξε τον δρόμο της αγάπης για τον τόπο μας. Στον φίλο Θεολόγο Καπανίρη, που έφερε τη νοσταλγία της μακρινής Αυστραλίας στην κοινή μας αναζήτηση.
Και στον αείμνηστο Μιχάλη Χονδρόγιαννο, που η μνήμη του μένει ζωντανή μέσα από τη σοφία που άφησε πίσω του.
Αυτοί οι άνθρωποι μου έδειξαν πως οι μαστιχιές της Λέρου, οι «συγγενείς» των δέντρων της Χίου, στέκουν εκεί αιώνες τώρα, ανθεκτικές και περήφανες.
Η στιγμή που μου υπέδειξαν το δέντρο να «δακρύζει» το πολύτιμο δάκρυ του, δεν ήταν απλώς μια πληροφορία βοτανικής· ήταν μια ιερή διαθήκη και μια μετάδοση μνήμης.
Υπάρχει κάτι το συγκλονιστικό στον τρόπο που ένας ηλικιωμένος αποφασίζει να μοιραστεί ένα μυστικό που φύλαγε για χρόνια. Στα μάτια τους έβλεπες την αγωνία να μη χαθεί η γνώση, αλλά και τη χαρά που βρήκαν κάποιον να την εκτιμήσει.
Τους έχω και τους τρεις βαθιά χαραγμένους μέσα στην ψυχή μου. Μου δίδαξαν ότι ο αληθινός πλούτος βρίσκεται στην ικανότητα να αναγνωρίζεις το θαύμα της φύσης σε μια απλή σταγόνα μαστίχας.
Φίλοι Λέριοι ! Αγαπώ αυτό το νησί και μοιράζομαι μαζί σας αυτά τα «φτωχά» αλλά αληθινά κείμενα, γιατί η γνώση που μου δόθηκε απλόχερα δεν πρέπει να πάει χαμένη.
