Λέρος: Το νησί της θεάς Αρτέμιδας

Η Λέρος είναι ένα νησί των Δωδεκανήσων που στο μεγαλύτερο μέρος του είναι πεδινό. Σε αυτό εξάλλου οφείλεται και το όνομά του το οποίο βγαίνει από τη λέξη «λευρός», που σημαίνει λείος, επίπεδος. Είναι ένα νησί με μεγάλη ποικιλία σε παραλίες, απομονωμένους κολπίσκους, καταγάλανη θάλασσα με κρυστάλλινα νερά, πολλά γραφικά χωριά, εκπληκτικά τοπία, βραχώδη ακτογραμμή διάσπαρτη με γραφικούς όρμους και δύο μεγάλους λόφους: τον λόφο του κάστρου και τον λόφο του Αγίου Ισιδώρου.

Ιστορία

Η Λέρος έχει πλούσια ιστορία, με στοιχεία ανθρώπινης κατοίκησης που χρονολογούνται από την αρχαιότητα, κατά την οποία ήταν σημαντικό κέντρο εμπορίου και πολιτισμού. Το νησί κατοικήθηκε από Μυκηναίους Έλληνες τη 2η χιλιετία π.Χ. και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία που το έκαναν στρατηγικό στρατιωτικό φυλάκιο, ενώ αργότερα διοικήθηκε από τους Ιππότες του Αγίου Ιωάννη, οι οποίοι έχτισαν ένα φρούριο, που υπάρχει μέχρι σήμερα και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τον 20ο αιώνα, η Λέρος έπαιξε σημαντικό ρόλο στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς καταλήφθηκε από τους Ιταλούς και στη συνέχεια από τους Γερμανούς πριν απελευθερωθεί από τους Συμμάχους.

Κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής, που διήρκεσε από το 1912 έως το 1943, κατασκευάστηκαν εντυπωσιακά κτίρια και υποδομές, όπως ένα νοσοκομείο, σχολεία, εκκλησίες κ.α. Πολλά από αυτά τα κτίρια υπάρχουν μέχρι σήμερα, δίνοντας στη Λέρο έναν μοναδικό αρχιτεκτονικό χαρακτήρα. Η Λέρος ήταν επίσης ο τόπος μεγάλης μάχης μεταξύ των Βρετανικών και Γερμανικών δυνάμεων το 1943, γνωστή και ως Μάχη της Λέρου.

Ήθη – Έθιμα

Τη Μεγάλη Τετάρτη στρώνουν με βάγια τους δρόμους στον Πλάτανο που θα συναντηθούν οι τρεις επιτάφιοι του Ευαγγελισμού, της Αγίας Παρασκευής και του Χριστού.

Στις 7 Ιουλίου, στην εορτή της Αγία Κυριακής οι πιστοί πηγαίνουν με πλεούμενα στο νησάκι της Αγίας Κυριακής για τη λειτουργία.

Η γιορτή της Τράτας, κατά την οποία φρέσκα ψάρια ψήνονται και προσφέρονται με τη συνοδεία κρασιού, μουσικής και χορούς στους παρευρισκόμενους.

Τα Κλήματα. Την πέμπτη εβδομάδα των Νηστειών οι ενορίτες με εικόνες, Ελληνικές και Βυζαντινές σημαίες, περιφέρονται στους δρόμους και μαζεύουν τα κλαδιά από τα κλήματα που έχουν κλαδευτεί. Τα τοποθετούν σε ένα σημείο στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας και τα καίνε μέχρι να γίνουν καρβουνάκια, τα οποία θα χρησιμοποιούν μαζί με λιβάνι στα θυμιάματα οι ιερείς.

Ο Λέρικος γάμος. Η ιεροτελεστία ξεκινά με το ζευγάρι να κατευθύνεται στην εκκλησία με τη συνοδεία παραδοσιακών οργάνων και υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής και με κοπέλες να κρατούν τα ξένια , που είναι κρασί, μέλι, έναν δίσκο με τα στέφανα, μπομπονιέρες και τα δώρα του γαμπρού. Στο τέλος της τελετής ακολουθεί παραδοσιακό γλέντι με καλεσμένους όλους τους παρευρισκόμενους.

Καμουζέλες. Τις Απόκριες περιφέρονται από σπίτι σε σπίτι παιδιά με καλογερική αμφίεση απαγγέλλοντας αυτοσχέδια στιχάκια.

Είδη τουρισμού

Πολιτιστικός τουρισμός, θρησκευτικός τουρισμός, οινοτουρισμός, επαγγελματικός τουρισμός, κοινωνικός τουρισμός, θαλάσσιος τουρισμός, αθλητικός τουρισμός, περιπατητικός τουρισμός, εναλλακτικός τουρισμός, οικοτουριστιμός, ακόμα και βοτανολογικός τουρισμός.