Η κατάκτηση του πρωταθλήματος Δωδεκανήσου από τον Κολοσσό Ρόδου στο Final-4 Παίδων στη Λέρο ήταν δίκαιη. Η ομάδα έδειξε την ποιότητά της στο παρκέ, έφτασε άξια μέχρι το τέλος και σήκωσε τον τίτλο με τρόπο καθαρό και επιβλητικό.
Αυτό, όμως, δεν μπορεί να σβήσει όσα προηγήθηκαν και όσα ακολούθησαν. Γιατί στη διοργάνωση υπήρξε μια εικόνα που προκάλεσε αλγεινή εντύπωση και άφησε ερωτήματα. Μια συμπεριφορά που, κατά την άποψή μας, δεν ταιριάζει ούτε στην ιστορία ούτε στο κύρος του Κολοσσού.
Ο λόγος για τον προπονητή της ομάδας, Γιάννη Τσακίρη.
Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, ο κ. Τσακίρης, αν και τιμωρημένος, βρέθηκε στον πάγκο της ομάδας του στον ημιτελικό, μέχρι να υπάρξει παρέμβαση και να αποχωρήσει για την κερκίδα.
Σε μια διοργάνωση παίδων, τέτοια περιστατικά δεν είναι λεπτομέρειες. Τα βλέπουν παιδιά. Τα βλέπουν γονείς. Τα βλέπουν νεαροί αθλητές που μαθαίνουν τώρα τι σημαίνει αγώνας, κανόνας, σεβασμός, ήττα, νίκη και ευθύνη.
Και εδώ μπαίνει το πραγματικό ερώτημα: τι ακριβώς διδάσκουμε στα παιδιά όταν ένας τιμωρημένος προπονητής κάθεται στον πάγκο, γνωρίζοντας την ποινή του; Ότι οι αποφάσεις ισχύουν για όλους τους άλλους; Ότι οι κανονισμοί υπάρχουν μέχρι να μας ενοχλήσουν; Ότι η νίκη δικαιολογεί τα πάντα;
Ο Κολοσσός Ρόδου δεν έχει ανάγκη από τέτοιες εικόνες. Είναι σύλλογος με τεράστια διαδρομή, με προσφορά στο δωδεκανησιακό και ελληνικό μπάσκετ, με όνομα βαρύ. Έχει εμπνεύσει σωματεία, παιδιά, προπονητές, παράγοντες και φιλάθλους σε όλα τα νησιά. Γι’ αυτό και όποιος φορά το σήμα του, από οποιοδήποτε πόστο, οφείλει να είναι διπλά προσεκτικός.
Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκάλεσαν οι δηλώσεις του κ. Τσακίρη μετά το τέλος του τελικού. Δηλώσεις που, αντί να σταθούν στην επιτυχία της ομάδας του και στην προσπάθεια των παιδιών, άφησαν μια πικρή γεύση. Σε μια στιγμή θριάμβου, θα περίμενε κανείς περισσότερη σεμνότητα και λιγότερη ειρωνεία.
Και αυτό αδικεί πρώτα απ’ όλα τον ίδιο τον Κολοσσό.
Γνωρίζοντας προσωπικά τον πρόεδρο της ομάδας, κ. Τσέλιο, έναν άνθρωπο που προσφέρει χωρίς να επιδιώκει φώτα και χειροκρότημα, έναν επιχειρηματία που στηρίζει με συνέπεια το ερασιτεχνικό μπάσκετ και τα παιδιά, αισθάνομαι την ανάγκη να το γράψω καθαρά: τέτοιες συμπεριφορές δεν αρμόζουν στη μεγάλη οικογένεια του Κολοσσού.
Ο προπονητής μπορεί να έχει διαδρομή, γνώσεις, επιτυχίες και τρόπαια. Κανείς δεν τα μηδενίζει. Όμως στον αθλητισμό, ειδικά όταν μιλάμε για παιδιά, η μεγαλύτερη αξία δεν μετριέται σε κούπες. Μετριέται στον σεβασμό, στην αυτοσυγκράτηση, στην ευθύνη και στον τρόπο που στέκεσαι όταν όλοι σε κοιτούν.
Εκεί φαίνεται το πραγματικό μέγεθος.
Σκέφτηκα πολύ αν έπρεπε να γραφτεί αυτό το άρθρο. Δεν είναι ευχάριστο να ασκείς κριτική σε έναν άνθρωπο που εκπροσωπεί έναν τόσο μεγάλο σύλλογο. Όταν όμως μια συμπεριφορά στιγματίζει μια διοργάνωση και ρίχνει σκιά σε μια κατά τα άλλα άξια κατάκτηση, η σιωπή μοιάζει με συνενοχή.
Επειδή πληροφορήθηκα επίσης από καλό φίλο και συνάδελφο δημοσιογράφο ότι παράγοντες του Κολοσσού εξέφρασαν παράπονα για τη μετάδοση του ημιτελικού με τον Φοίβο Κω, τους καλώ να ξαναδούν προσεκτικά και τις δύο περιγραφές.
Αν σε κάποιο σημείο θεωρούν ότι αδικήθηκαν, έστω και άθελά μου, ζητώ συγγνώμη. Ειλικρινά, καθαρά και χωρίς υπεκφυγές.
Άλλο, όμως, η καλόπιστη παρατήρηση και άλλο η ειρωνεία. Άλλο η ένταση ενός αγώνα και άλλο η εικόνα που αφήνουμε πίσω μας, ειδικά όταν η διοργάνωση αφορά παιδιά.
Ο Κολοσσός Ρόδου είναι υπερηφάνεια για τη Δωδεκάνησο. Είναι σύλλογος που κουβαλά ιστορία, κύρος και ευθύνη. Ακριβώς γι’ αυτό, όσοι τον υπηρετούν πρέπει να στέκονται στο ύψος του.
Κύριε Τσακίρη, όπως δεν κόπηκε ούτε αλλοιώθηκε στο ελάχιστο όσα είπατε, ακόμη κι αν πολλοί τα εξέλαβαν ως ειρωνικά ή προσβλητικά την ώρα του θριάμβου σας, έτσι και τώρα αναμένω τη δική σας απάντηση.
![Λέρος: Η Περιφορά του επιταφίου στο Νοσοκομείο [VIDEO]](https://admin.lerosnews.gr/wp-content/uploads/2026/04/20260410_184153-120x86.webp)