Δύο πρόσφατες αποφάσεις του Γ΄ Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, με αρ. 918/2025 και 2020/2025 αντίστοιχα, με τις οποίες επικυρώνονται αντίστοιχες εφετειακές κρίσεις, έρχονται να προστεθούν στις ήδη υπάρχουσες, αναφορικώς με τις προϋποθέσεις ύπαρξης δημοσίων γαιών στη νησιωτική Ελλάδα και κυρίως στα Δωδεκάνησα.
Με τις αποφάσεις αυτές απερρίφθησαν αντίστοιχες αιτήσεις αναίρεσης που άσκησε το Ελληνικό Δημόσιο κατά ιδιωτών σε σχέση με όμορες εκτάσεις στο νησί της Λέρου, οι οποίες κρίθηκε πλέον αμετακλήτως ότι δεν αποτελούν δημόσιες γαίες, αλλά ιδιωτικές εδαφικές εκτάσεις.
Όπως μας ενημέρωσε ο πληρεξούσιος δικηγόρος των αναιρεσιβλήτων κ. Θανάσης Παραπονιάρης, ο οποίος χειρίστηκε αμφότερες τις υποθέσεις μέχρι και τον Άρειο Πάγο, με τις αποφάσεις αυτές επικυρώθηκαν οι κρίσεις των εφετείων, με τις οποίες όχι απλά δέχθηκε άλλο ένα πλήγμα η επιχειρηματολογία του Δημοσίου περί ύπαρξης αδιακρίτως δημοσίων γαιών σε όλα τα νησιά της Δωδεκανήσου, όταν αυτές εντοπίζονται εκτός οριοθετημένων οικισμών, αλλά επίσης κρίθηκε ότι ενδεχόμενη διοικητική πράξη χαρακτηρισμού εδαφικής έκτασης ως δασικού χαρακτήρα δεν συνιστά από μόνη της ικανή βάση για να κριθεί ο δημόσιος χαρακτήρας των επιδίκων.
Όπως τόνισε μάλιστα ο κ. Παραπονιάρης, φαίνεται ότι οι συγκεκριμένες αποφάσεις είναι οι πρώτες του είδους σε επίπεδο Αρείου Πάγου, οι οποίες αφορούν στο νησί της Λέρου, εμπλουτίζοντας έτσι ακόμη περισσότερη την υφιστάμενη νομολογία σε σχέση με τα λοιπά νησιά της Δωδεκανήσου.
