Στις 20 Απριλίου 1989, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου είπε σε μια προεκλογική συγκέντρωση στο Περιστέρι τη φράση που έμελλε να μείνει ανεξίτηλη στην ελληνική πολιτική ιστορία: «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα».
Η φράση απευθυνόταν στον υπουργό Οικονομικών Δημήτρη Τσοβόλα και πολύ γρήγορα έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πολιτικά συνθήματα στην Ελλάδα αφού συνδέθηκε με μια ολόκληρη εποχή, με την κουλτούρα των προεκλογικών συγκεντρώσεων και με την εικόνα της οικονομικής πολιτικής των δεκαετιών του ’80 και του ’90.
Το 1989 ήταν μια χρονιά έντονης πολιτικής πόλωσης. Το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν ήδη οκτώ χρόνια στην εξουσία, ενώ η κυβέρνηση αντιμετώπιζε σοβαρή φθορά λόγω της οικονομικής κατάστασης και της υπόθεσης Κοσκωτά. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 είχε προηγηθεί ένα αυστηρό πρόγραμμα λιτότητας, υπό τον Κώστα Σημίτη, που προκάλεσε κοινωνικές αντιδράσεις.
Μετά το 1987, η οικονομική πολιτική άλλαξε κατεύθυνση. Η λιτότητα εγκαταλείφθηκε και επανήλθε μια πιο επεκτατική γραμμή, με τον Τσοβόλα στο επίκεντρο. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η φράση του Παπανδρέου ερμηνεύτηκε ως κάλεσμα για παροχές και ενίσχυση των εισοδημάτων.
Είχε όμως αυτή η ερμηνεία σχέση με την αρχική πρόθεση της φράσης;
Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε δώσει ο ίδιος μια λιτή ερμηνεία για τη διάσημη ατάκα, χαρακτηρίζοντάς την «ευφυολόγημα». Με αυτόν τον τρόπο την ενέτασσε στο κλίμα της στιγμής, ως μια αυθόρμητη και εύστοχη αντίδραση, χωρίς προσχεδιασμένη πολιτική φόρτιση. Άλλωστε, η φράση δεν ανήκε σε κάποιο προετοιμασμένο σημείο της ομιλίας του. Γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή, μέσα από τη ζωντανή επαφή του με το πλήθος. Όταν οι συγκεντρωμένοι άρχισαν να φωνάζουν το όνομα του Τσοβόλα, ο Παπανδρέου ανταποκρίθηκε με τα λόγια που έμελλαν να αποκτήσουν διαχρονικό πολιτικό βάρος.
Ο ίδιος ο Δημήτρης Τσοβόλας επιχείρησε χρόνια αργότερα να αποδομήσει αυτή την ερμηνεία. Σε δηλώσεις του το 2019 υποστήριξε ότι η φράση δεν είχε καμία σχέση με οικονομικές παροχές:
«Όχι μόνο δεν έδωσα μια δραχμή σε όλο το εξάμηνο το προεκλογικό του ’89 αλλά αντίθετα συγκράτησα κατά 4 μονάδες τις δαπάνες».
Σύμφωνα με τον ίδιο, το νόημα της φράσης ήταν πολιτικό και όχι οικονομικό. Αφορούσε τη μάχη που έδινε τότε το ΠΑΣΟΚ για την υπεράσπιση της κυβέρνησης στην υπόθεση Κοσκωτά και όχι την παροχή χρημάτων.
