Η εξωτερική πολιτική δεν είναι πεδίο εντυπώσεων. Δεν αντέχει ευκολίες, θεατρικότητα, πρόχειρες κραυγές και πατριωτισμό της στιγμής. Απαιτεί μέτρο, διάρκεια, σχέδιο, γνώση των συσχετισμών και ικανότητα να μετατρέπεις τις εθνικές θέσεις σε θεσμικό αποτέλεσμα. Απαιτεί, πάνω απ’ όλα, σοβαρότητα. Γιατί στα εθνικά θέματα το ζητούμενο δεν είναι ποιος θα ακουστεί πιο δυνατά, αλλά ποιος θα φέρει αποτέλεσμα για τη χώρα.
Αυτό ακριβώς αποτυπώθηκε και στις εργασίες της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα πήγε με καθαρή γραμμή. Με θέση. Με επιχειρήματα. Με αυτοπεποίθηση. Και κυρίως, με τη σοβαρότητα που αρμόζει σε μια χώρα που γνωρίζει τι διεκδικεί, πού το διεκδικεί και με ποιον τρόπο το κατοχυρώνει. Η παρουσία της χώρας μας δεν ήταν αμυντική, ούτε αμήχανη.
Να είμαστε λοιπόν λίγο σοβαροί. Η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων δεν γίνεται με φωνές στα τηλεοπτικά πάνελ. Γίνεται στα Συμβούλια, στις Συνόδους, στους κανονισμούς, στις συμφωνίες, στα εξοπλιστικά προγράμματα, στις συμμαχίες και στις δύσκολες διαπραγματεύσεις.
Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσε εκ νέου το ζήτημα του τουρκικού casus belli. Το έθεσε στο ανώτατο συμμαχικό επίπεδο. Και ορθώς. Διότι δεν νοείται, τριάντα χρόνια μετά, ένα κράτος μέλος του ΝΑΤΟ να διατηρεί απειλή πολέμου απέναντι σε άλλο κράτος μέλος του ΝΑΤΟ. Δεν νοείται η Ευρώπη να συζητά αμυντική συνεργασία με τρίτο κράτος, όταν το κράτος αυτό διατηρεί ενεργή απειλή. Η ασφάλεια της Ευρώπης δεν μπορεί να οικοδομείται πάνω σε αντιφάσεις.
Η ελληνική θέση είναι απλή και ισχυρή. Όσο η Τουρκία διατηρεί το casus belli, δεν υπάρχει έδαφος για συμμετοχή της σε ευρωπαϊκό αμυντικό σχήμα όπως το SAFE. Η Ελλάδα δεν κινείται με φοβικά σύνδρομα. Δεν αρνείται τον διάλογο. Δεν επιδιώκει την ένταση. Η ενσωμάτωση στον κανονισμό SAFE της ανάγκης διμερούς συμφωνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τρίτο κράτος αποτελεί ουσιαστική διπλωματική επιτυχία. Δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια όσο κατοχυρώνει δυνατότητα αρνησικυρίας.
Αυτή είναι πατριωτική πολιτική. Να χτίζεις αποτροπή. Να διευρύνεις συμμαχίες. Να αξιοποιείς την ευρωπαϊκή συμμετοχή της χώρας. Να μεταφέρεις τις ελληνικές θέσεις από τη ρητορική στο θεσμικό κείμενο. Να λες λιγότερα και να πετυχαίνεις περισσότερα.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από ψευτοπατριωτικές εξάρσεις. Έχει ανάγκη από σταθερή εθνική στρατηγική. Από σοβαρότητα και πολιτική που δεν φοβάται να συγκρουστεί όταν πρέπει, αλλά ξέρει και να κερδίζει χωρίς θόρυβο. Γιατί στην εξωτερική πολιτική η δύναμη δεν μετριέται από την ένταση της δήλωσης. Μετριέται από το αποτύπωμα της απόφασης.
Και σήμερα η Ελλάδα κινείται με σχέδιο. Θωρακίζει τα εθνικά της δίκαια και θέτει τα ζητήματα εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις.
