Είναι αποδεκτό σε όλους τους ψηφοφόρους, ανεξάρτητα την ιδεολογική τους καταβολή, ότι υπάρχει γενικευμένο έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτό το μουντό σκηνικό μοναδική εξαίρεση αποτελεί ο Αντώνης Σαμαράς
Του Παντελή Μαραβέλια
Έχοντας το απαραίτητο ειδικό βάρος και την διορατικότητα, ειδικά στα εθνικά θέματα που και προέβλεψε και χτύπησε τα καμπανάκια και πρότεινε τα επόμενα βήματα. Κι αυτό έγινε, διότι η θέση του πρώην πρωθυπουργού έχει ξεκάθαρη θέση εδώ και δεκαετίες. Και πορεύθηκε αταλάντευτα πάνω σε αυτήν ξεκάθαρη θέση, ακόμη και όταν χρειάστηκε να πορευθεί ο ίδιος την πολιτική του έρημο.
Μέσα σε αυτό το ζοφερό σκηνικό ένας μόνο άνθρωπος ορθώνει το ανάστημά του, επιβεβαιώνοντας τον ρόλο του ως πραγματικός ηγέτης. Ο Αντώνης Σαμαράς. Εκεί που οι άλλοι κρύβονται πίσω από το παραμύθι των «ήρεμων νερών» και αγνοούν επιδεικτικά τα μαθήματα της ιστορίας που τιμωρούν την παθητικότητα, ο πρώην Πρωθυπουργός αποδεικνύει ξανά την απόλυτη πολιτική του οξυδέρκεια. Βλέπει μπροστά, διαβάζει με χειρουργική ακρίβεια τις κινήσεις της Άγκυρας και παρεμβαίνει την κατάλληλη στιγμή, καταθέτοντας τη μοναδική ρεαλιστική πρόταση ανάσχεσης του τουρκικού αναθεωρητισμού.
Ανάμεσα σε όλους όσοι βρίσκονται σήμερα στη Βουλή, είναι ο μόνος που κατέθεσε δημόσια έναν άμεσο οδικό χάρτη, δείχνοντας το τι, το πώς και το πότε. Απαντώντας στο δόγμα της κυβερνητικής αδράνειας, κάλεσε την κυβέρνηση να ζητήσει άμεσα, τώρα, την έκτακτη σύγκληση της Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποκλειστικά για τις τουρκικές απειλές. Αυτή ακριβώς είναι η καθαρή ηγετική στάση του Αντώνη Σαμαρά. Την κρίσιμη ώρα της αλήθειας, η χώρα έχει ανάγκη από έναν Ηγέτη που διαθέτει το εθνικό ανάστημα, την ιστορική διορατικότητα και το απαραίτητο ειδικό βάρος για να χαράξει αδιαπέραστες εθνικές κόκκινες γραμμές.
Η ανάδειξη του Αντώνη Σαμαρά στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας το 2009 δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου κομματικού συμβιβασμού, ούτε του δόθηκε από κανένα κατεστημένο. Μέχρι τότε, τον αρχηγό της Ν.Δ. τον εξέλεγε ένα κλειστό σώμα συνέδρων και βουλευτών. Μετά την ήττα από το ΠΑΣΟΚ το 2009, η Ντόρα Μπακογιάννη ξεκίνησε ως το απόλυτο φαβορί, έχοντας τη στήριξη του κατεστημένου, και μάλιστα υποστήριζε την εκλογή αρχηγού από το έκτακτο, κλειστό συνέδριο.
Τα δεδομένα άλλαξαν όταν αποφασίστηκε να ανοίξει η διαδικασία και να ψηφίσουν όλοι οι φίλοι και τα μέλη του κόμματος και έτσι η Ν.Δ. πήγε για πρώτη φορά στην ιστορία της σε ανοιχτές κάλπες. Η ίδια η παράταξη του έδωσε αυτόνομη και ισχυρή λαϊκή εντολή, αποδεικνύοντας ότι τον αποδέχτηκε πλήρως ως τον αυθεντικό εκφραστή της ιδεολογίας της.
Η παράταξη μίλησε, και αυτό είναι κάτι που κάποιοι ακόμα δυσκολεύονται να χωνέψουν. Ότι ο Αντώνης Σαμαράς αποτελεί την ψυχή της παράταξης. Αν η σημερινή Νέα Δημοκρατία ήταν ιδεολογικά αρραγής και περήφανη για τις επιλογές της, ένα νέο κόμμα από έναν διαγραφέντα πρώην αρχηγό δεν θα μπορούσε να της προκαλέσει απολύτως καμία «ζημιά». Την πραγματική ζημιά στην παράταξη την έχει προκαλέσει ήδη ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μέσα από τη βίαιη ιδεολογική μετατόπιση του κόμματος προς τον ακροκεντρώο και κεντροαριστερό χώρο. Η υιοθέτηση μιας ατζέντας εντελώς ξένης προς τις ρίζες και τις παραδοσιακές αξίες της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης είναι αυτή που αποξενώνει ένα μεγάλο κομμάτι της βάσης και δημιουργεί την εσωστρέφεια.
