Κάτοικοι στη Λέρο κατήγγειλαν ότι γειτόνισσα περιέφραξε και ενσωμάτωσε στη δική της ιδιοκτησία μια δημοτική οδό που οδηγεί σε εκκλησία. Ζήτησαν να αρθεί η προσβολή της προσωπικότητάς τους, επειδή εμποδίζεται η κοινή χρήση του δρόμου. Ο Δήμος Λέρου παρενέβη υπέρ τους.
Τι έκρινε το δικαστήριο
Οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης που κατατέθηκαν με προτάσεις ήταν απαράδεκτοι, γιατί ο νόμος απαιτεί ιδιαίτερο δικόγραφο και προθεσμία.
Στις αποφάσεις Ειρηνοδικείων, η αναίρεση επιτρέπεται μόνο για περιορισμένους λόγους. Παράπονα για ανεπαρκείς αιτιολογίες δεν εξετάζονται.
Η προσβολή της προσωπικότητας περιλαμβάνει και την παράνομη παρεμπόδιση χρήσης κοινόχρηστου δρόμου. Αρκεί να αποδειχθεί ότι πρόκειται για οδό σε κοινή χρήση.
Από τα αποδεικτικά μέσα προέκυψε ότι ο επίδικος δρόμος υπάρχει από αμνημόνευτο χρόνο. Δημιουργήθηκε ως μονοπάτι γύρω στο 1850 για πρόσβαση στην εκκλησία και χρησιμοποιείται συνεχώς από τότε, άρα είναι κοινόχρηστος.
Η εναγομένη με τοιχίο και πόρτα κατέλαβε τμήμα της οδού και χώρου πέρα από αυτή, φτιάχνοντας και στάθμευση. Έτσι εμπόδισε κατοίκους και επισκέπτες της εκκλησίας.
Τα επιχειρήματα ότι ο δρόμος είναι τμήμα ιδιωτικού οικοπέδου απορρίφθηκαν. Ο αρχικός τίτλος ιδιοκτησίας ανέφερε σαφώς όριο προς βορρά δημοτική οδό.
Η επίκληση διαδικαστικών παραβάσεων για έγγραφα και αποδείξεις δεν χωρούσε στον αναιρετικό έλεγχο.
Το χρονικό της υπόθεσης
-
6.9.2002: Κατάθεση αγωγής από πέντε κατοίκους.
-
6.10.2002: Πρόσθετη παρέμβαση υπέρ τους από τον Δήμο Λέρου.
-
2003 (Ειρηνοδικείο Λέρου) & 2004 (Πολυμελές Πρωτοδικείο Κω ως Εφετείο): Δεκτή η αγωγή, διατάσσεται άρση της προσβολής.
-
10.12.2004: Άσκηση αναίρεσης από την ιδιοκτήτρια.
-
16.4.2007: Συζήτηση στον Άρειο Πάγο (Α1 Τμήμα).
-
27.6.2007: Δημοσίευση απόφασης 1630/2007: Απόρριψη αναίρεσης.
Η Απόφαση
Απορρίπτεται η αίτηση αναίρεσης κατά της απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κω που είχε διατάξει άρση της προσβολής με βάση το άρθρο 57 ΑΚ.
Επιβάλλονται δικαστικά έξοδα στην αναιρεσείουσα.
Γιατί η συγκεκριμένη απόφαση έχει μεγάλη σημασία
Επιβεβαιώνεται ότι η παρεμπόδιση κοινόχρηστου δρόμου συνιστά προσβολή της προσωπικότητας και μπορεί να αρθεί με αγωγή.
Διευκρινίζεται ότι δρόμος μπορεί να χαρακτηριστεί κοινόχρηστος από μακρόχρονη, αδιάλειπτη χρήση, ακόμη και χωρίς σύγχρονες διοικητικές πράξεις.
Υπενθυμίζονται τα στενά όρια της αναίρεσης σε υποθέσεις Ειρηνοδικείων και η ανάγκη τήρησης των τυπικών για πρόσθετους λόγους.
