Τα παζάρια σε απευθείας μετάδοση ανάμεσα στους υπαίτιους για το πολεμικό σφαγείο στην Ουκρανία, δεν προμηνύουν τίποτα θετικό για τους λαούς, ούτε έχουν στο επίκεντρό τους την “ειρήνευση” και το “τέλος της αιματοχυσίας”, όπως προκλητικά παρουσιάζεται, αλλά τη μοιρασιά των εδαφών, τις “εγγυήσεις ασφαλείας” -δηλαδή το πως θα κατασταλάξει ο πολιτικό-στρατιωτικός συσχετισμός ανάμεσα στις ΝΑΤΟϊκές και ρωσικές δυνάμεις στα ουκρανικά εδάφη- τις μπίζνες των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων και τα εξοπλιστικά πακέτα.
Τα δύο στρατόπεδα που υποτίθεται ότι τα χώριζε “χάσμα αξιών”, οι “φιλελεύθεροι” και οι “αυταρχικοί”, η “σωστή” και η “λάθος πλευρά της ιστορίας”, κάθονται σήμερα στα ίδια τραπέζια και χαράσσουν τους χάρτες και τα σύνορα με το αίμα των λαών, μοιράζουν τις πόλεις, τα χωριά και τα σπίτια τους, τον φυσικό τους πλούτο και την “πίτα” της ανοικοδόμησης της ρημαγμένης από τον πόλεμό τους Ουκρανίας.
Όποια συγκεκριμένη εξέλιξη κι αν υπάρξει τις επόμενες μέρες, όποιος συμβιβασμός κι αν επιτευχθεί, αυτός θα είναι εύθραυστος και δεν θα αλλάξει τη γενική κατεύθυνση των εξελίξεων, που βαίνουν προς την κλιμάκωση, αφού θα παραμείνουν άθικτες οι αιτίες των μεγάλων ανταγωνισμών, σε συνθήκες σύγκρουσης για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.
Απέναντι στα παραπάνω, ο λαός μας δεν έχει κανένα συμφέρον να μείνει στον ρόλο του “θεατή” των αποκρουστικών σόου που στήνουν τα γεράκια του πολέμου, την ώρα που στα μέτωπα συνεχίζουν να “πέφτουν κορμιά” καθημερινά. Τώρα απαιτείται να δυναμώσει η λαϊκή παρέμβαση, ο αγώνας για να πάψει η πολύμορφη εμπλοκή της Ελλάδας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, να μην υπάρξει ούτε σκέψη για αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία στο πλαίσιο των λεγόμενων “εγγυήσεων ασφαλείας” με τη “σφραγίδα” του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, να σταματήσει η συνεχιζόμενη αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στο καθεστώς Ζελένσκι, να εκφραστεί πιο αποφασιστικά η αλληλεγγύη στους λαούς που υποφέρουν από τα δεινά των ιμπεριαλιστικών πολέμων και ταυτόχρονα να δυναμώσει η πάλη ενάντια στις αιτίες που τους προκαλούν.
