Γράφει ο “Δωδεκανήσιος”
Το 1948 η Ελλάδα, κατεστραμμένη από τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, βρισκόταν στην δίνη ενός εμφυλίου πολέμου.
Την ίδια ώρα, η πλουσιότερη Ιταλία, ανεπτυγμένη βιομηχανικά τα προηγούμενα χρόνια και ήδη αποικιοκρατική δύναμη με κτήσεις στην Λιβύη, την Αιθιοπία και την Ερυθραία, αναγκαζόταν να παραδώσει στην Ελλάδα μέσω των συμμάχων τα Δωδεκάνησα, ηττημένη από τον πόλεμο και μετρώντας τις δικές της απώλειες.
Τον Μάρτιο του 1948 οι Δωδεκανήσιοι υποδέχονται τον Βασιλιά Παύλο Α’ στην Ρόδο κατά την τελετή ενσωμάτωσης με ενθουσιασμό, αισθήματα λύτρωσης αλλά και σκεπτικισμό ως προς τις δυνατότητες οικονομικής ευημερίας που θα μπορούσε να τους παράσχει η Μητέρα Ελλάδα, σε σχέση με το προηγούμενο καθεστώς…
Σήμερα, 65 χρόνια μετά η φίλη χώρα Ιταλία είναι στην τελική ευθεία προς τις βουλευτικές εκλογές. Ας ρίξουμε μια ματιά στο πως οι πάλαι ποτέ κατακτητές αντιμετωπίζουν την εκλογική αναμέτρηση:
- – Μπερλουσκόνι. Ο αίφνης εκπαραθυρωμένος Ιταλός πρώην πρωθυπουργός βρισκόμενος στην δύση της ζωής του ζητά εκ νέου την ψήφο του λαού υποσχόμενος να δώσει φρέσκια ώθηση στην οικονομία της γειτονικής χώρας…!
- – Μάριο Μόντι. Ο εκλεκτός του τραπεζικού συστήματος πρόσφατα αποφάσισε να σχηματίσει κόμμα και να διεκδικήσει την ψήφο του κόσμου, μάλλον για να βάλει και νέους φόρους λαμβάνοντας τα ευσχημα του ΔΝΤ και της Γερμανίας.
- – Ο ηγέτης της κεντροαριστεράς Μπερζάνι, αφού στήριξε την κυβέρνηση Μόντι και τα σκληρά της υφεσιακά μέτρα, ξάφνου διαχωρίζει την θέση του και υπόσχεται έναν νέο, ρόδινο και εναλλακτικό δρόμο… (!!!)
Και τα περίπου 60 εκατομμύρια Ιταλοί απλά κοιτούν σαστισμένοι τις ειδήσεις των ελεγχόμενων ΜΜΕ, με την κοινή λογική να απορρίπτει όλους τους υποψηφίους σωτήρες, την τσέπη τους να ξεφουσκώνει από την άγρια φορολογία και το τέρας της ύφεσης να γιγαντώνεται απειλητικά, οδηγώντας τους σε εθνική κατάθλιψη, απελπισία και ψυχολογία τρομαγμένου αμνού….
Δυστυχώς οι ομοιότητες με την Ελληνική πραγματικότητα είναι προκλητικά πολλές. Και όλα συνηγορούν στο ότι όποια και αν ήταν η τύχη του συμπλέγματος των 12 προικισμένων και πλούσιων ενεργειακά νησιών του Αιγαίου πελάγους μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, τα οικονομικά αποτελέσματα θα ήταν το ίδιο πενιχρά….
Μοιραίο; Τυχαίο ίσως…; ‘Η μήπως σκόπιμο….; Τα συμπεράσματα δικά σας!
