Γράφει ο Γλαρός Ιωάννης
Κατά την ταπεινή μας άποψη, η Ελληνική Δημοκρατία, έως και την χρονική στιγμή ένταξής της στην Ε.Ε, κακώς, δεν είχε αναδείξει πολιτική εργασίας και απασχόλησης.
Η όποια μακροοικονομική πολιτική στην Ελλάδα, την δεκαετία 1980, δυστυχώς, είχε αναπληρωθεί, αλόγιστα, με τις προσλήψεις στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα.
Οι ρυθμίσεις, εργασιακές-φορολογικές-ασφαλιστικές που έλαβαν χώρα, σπανίως είχαν γενικευμένη εφαρμογή, αλλά κατοχύρωναν τον κανόνα της εξαίρεσης.
Συνοπτικά, η Κυβερνητική διαχείριση της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα συνίστατο στη διαχείριση των ανέργων και όχι στη διαχείριση της ανεργίας. Αυτό πρέπει να αλλάξει.
Αυτή η παγιωμένη πρακτική, φαίνεται ότι δημιούργησε ιδιαίτερα προβληματικά εγχειρήματα.
Μερικά από αυτά θα μπορούσε να είναι :
1. Η μη ύπαρξη της αναγκαίας εξειδίκευσης των ομάδων–στόχων. Σαφώς πρόκειται για χρειώδη προϋπόθεση εφαρμογής των ενεργητικών πολιτικών.
2.Η μη εφαρμογή των στοιχειωδών αρχών αξιολόγησης των προγραμμάτων.
3.Το υψηλό “νεκρό βάρος” των προγραμμάτων, αδιευκρίνιστο κόστος εκτόπισης και υποκατάστασης
4.Η Υπερ-επιδότηση εργοδοτών…κλπ
Μερικά από τα βασικά αποτελέσματα αυτών των προβλημάτων :
1.Η αποδιάρθρωση της λειτουργίας της αγοράς εργασίας.
2.Το Υψηλό επίπεδο ανακύκλωσης του προσωπικού και η χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας.
Ποτέ δεν είναι αργά για τις απαραίτητες διορθωτικές ενέργειες…ή μήπως είναι;
